چگونه میتوان سبک زندگی اسلامی–ایرانی را در دیواندره تقویت کرد؟
عدالت خبر – در دنیای امروز که موج جهانیسازی و گسترش فرهنگ مصرفگرایی، سبک زندگی جوامع را دگرگون ساخته است، بازگشت به هویت اصیل اسلامی–ایرانی ضرورتی است انکارناپذیر؛ ضرورتی که بهویژه در شهرهای اصیل و ریشهدار همچون دیواندره بیش از همیشه معنا پیدا میکند. دیواندره با پیشینهای فرهنگی، مردمی نجیب و باایمان، و سبک زندگیای که ریشه در باورهای دینی و سنتهای بومی دارد، میتواند پایگاهی مهم برای احیای سبک زندگی اسلامی–ایرانی باشد؛ مشروط بر آنکه برنامهریزی هدفمند، مشارکت اجتماعی و توجه به زیرساختهای فرهنگی در دستور کار قرار گیرد.
۱. بازتعریف سبک زندگی بر پایه آموزههای دینی و بومی
سبک زندگی اسلامی–ایرانی، نه صرفاً مجموعهای از آداب عبادی، بلکه رویکردی همهجانبه به زندگی است که بر اصولی چون قناعت، سادهزیستی، احترام متقابل، صلهرحم، کار و تلاش حلال، مسئولیتپذیری اجتماعی، پرهیز از تجملگرایی و رعایت حقوق دیگران استوار است. در دیواندره، بسیاری از این ویژگیها همچنان در رفتار مردم ریشه دارد، اما تداوم آن در گرو آگاهسازی نسل جدید و احیای مفاهیم در قالبهای جذاب و روزآمد است.
گام اول، تعریف دقیق سبک زندگی اسلامی–ایرانی برای مردم منطقه است؛ با استفاده از زبان بومی، مثالهای عینی از زندگی روزمره، و پیوند دادن این مفاهیم به مشکلات واقعی مانند بحرانهای خانوادگی، مصرفگرایی، بیکاری جوانان یا فاصله گرفتن از ارزشهای سنتی.
۲. ترویج فرهنگ کار، تولید و پرهیز از مصرفگرایی
یکی از شاخصههای سبک زندگی اسلامی–ایرانی، ارزشگذاری بر کار و تولید داخلی و پرهیز از اسراف و مصرفزدگی است. دیواندره با ظرفیتهای بالای کشاورزی، دامداری، صنایع دستی و هنرهای بومی، بهراحتی میتواند الگویی برای تقویت تولید محلی باشد.
تشویق به مصرف کالاهای بومی، آموزش مهارتهای زندگی و کار، و ایجاد بازارچههای محلی برای عرضه محصولات خانگی، میتواند سبک زندگی مصرفگرا را به تدریج به الگویی از خودکفایی و قناعت بدل سازد. خانوادههایی که محصولات سنتی تولید میکنند، نهتنها از نظر اقتصادی استقلال بیشتری خواهند یافت، بلکه سبک زندگی فعال، مولد و هدفمندی خواهند داشت.
۳. تقویت نهاد خانواده به عنوان محور سبک زندگی سالم
در سبک زندگی اسلامی–ایرانی، خانواده هسته اصلی تربیت، اخلاق و هویت فردی و اجتماعی است. دیواندره، با وجود سنتهای خانوادگی مستحکم، نیازمند بازنگری و بازتقویت این بنیان در مواجهه با چالشهای عصر جدید است؛ از جمله کاهش ارتباط بین نسلها، آسیبهای فضای مجازی، طلاقهای زودهنگام و ضعف مهارتهای ارتباطی.
ایجاد فرصتهایی برای گفتوگوی خانوادگی، برگزاری کارگاههای آموزشی برای پدران، مادران و جوانان، و همچنین تقویت مناسبتهای سنتی و آیینی همچون شبنشینیها، دید و بازدیدها، مراسم مذهبی خانوادگی و جشنهای محلی، میتواند کارکرد خانواده را احیا کرده و به سبک زندگی اصیل عمق بیشتری ببخشد.
۴. بازگشت به معماری، پوشش و آیینهای بومی
سبک زندگی تنها در گفتار و اندیشه خلاصه نمیشود؛ بلکه در ظاهر زندگی، پوشش، نوع مصرف، معماری خانهها و آیینهای روزمره نیز متجلی است. خانههایی با معماری بومی و ساده، پوشاک سنتی که هم زیباست و هم متناسب با اقلیم، و آیینهایی که پیونددهنده نسلها هستند، همه بخشی از هویت اسلامی–ایرانیاند.
دیواندره هنوز این نشانهها را در بخشی از زندگی خود حفظ کرده است. حمایت از طراحی و ساخت مسکن متناسب با سبک زندگی بومی، تشویق به پوششهای سنتی کردی بهویژه در جشنها و مراسم محلی، و احیای آیینهای اصیل مانند جشن برداشت یا آیینهای مذهبی مردمی، میتواند مانع از فروپاشی مظاهر فرهنگی در برابر تهاجم سبکهای وارداتی شود.
۵. نقش آموزش و مشارکت جمعی
در نهایت، آنچه به تقویت سبک زندگی اسلامی–ایرانی در دیواندره جان میبخشد، آموزش مستمر، مشارکت عمومی و نگاه تحولی به فرهنگ است. مدارس، مساجد، شوراهای محلی، نهادهای فرهنگی و حتی محافل خانوادگی، همگی باید در این مسیر همافزا عمل کنند. سبک زندگی سالم، تنها با گفتن شکل نمیگیرد؛ بلکه با تمرین، الگوسازی، و مشارکت مستمر در زندگی روزمره تثبیت میشود.
دیواندره با ریشههای دینی، قومی و فرهنگی غنی، بستری طبیعی برای ترویج سبک زندگی اسلامی–ایرانی است. اگر سنتها به زبان امروز بازتعریف شوند، خانوادهها آگاهانه وارد میدان شوند، ارزشهای بومی زنده نگه داشته شوند، و ظرفیتهای تولیدی و اقتصادی محلی فعال گردند، آنگاه سبک زندگی اسلامی–ایرانی نهتنها تقویت میشود، بلکه به الگویی مؤثر برای مناطق مشابه کشور تبدیل خواهد شد.
شما هم در قسمت نظرات در مورد این مطلب بنویسد بعد از تائید مدیر منتشر خواهد شد