ثبت طرح‌های معلول دیواندره‌ای روی میز انتظار

 روزنامه همشهری هرچند وقت یک‌بار برای معرفی توانایی‌های معلولان و پیگیری مشکلات آنها گفت‌و‌گو‌ و گزارش‌هایی منتشر می‌کند . این بار با«جمال احمدی» یکی دیگر از معلولان دیواندره‌ای به گفت‌وگو می‌نشینیم. وی در ۲۶ سالگی براثر حادثه‌ای در محل کار، دچار نقص عضو شده است.

جمال احمدی

  • شما دارای چه نوع معلولیتی هستید؟

در سال ۱۳۶۲ در دیواندره به دنیا آمدم و باتوجه به مشکلات اقتصادی و نبود شغل مناسب در این شهرستان، پس از پایان تحصیلات، وارد کار ساختمانی شدم. در یک ساختمان مشغول ساختن سقف بودم که از ارتفاع ۳ متری سقوط کردم و به بیمارستان سنندج انتقال داده شدم. در همان مرکز درمانی مورد عمل جراحی قرار گرفتم، اما براثر شدت ضربه وجراحات وارده بر نخاعم، دچار معلولیت از نوع ضایعه نخاعی گردن شدم.

  • این ضایعه غیر قابل درمان و یا ترمیم است؟

در این مدت برای به دست آوردن سلامتی و بهبودی به مراکز بسیاری، حتی به مرکزترمیم نخاع ایران در تهران نیزمراجعه کردم، اما نتوانستم بهبودی‌ام را دوباره به دست بیاورم. البته با وجود این که دچار ضایعه نخاع گردنی شده‌ام، اما به‌راحتی می‌توانم با دستانم کارکنم و کارهای شخصی‌ام را انجام دهم.

  •  معلولیت توانسته خلئی درزندگی شما ایجاد کند؟

بله، معلولیت سبب شد که همسرم من و دخترم را که در حال حاضر در مقطع ابتدایی است، ترک کند. ۲سال بعد از معلول شدنم همسرم درخواست طلاق داد. در آن موقعیت که دچار این مشکل جسمی شده بودم نمی‌دانستم باید چه کار کنم. هرکاری کردم تا همسرم برگردد، نشد.

  • هزینه‌های زندگی را چگونه تامین می‌کنید و آیا منبع درآمدی دارید؟

در حال حاضر من سرپرست ۲خواهر و دختر کوچکم هستم و با آنها زندگی می‌کنم. زندگی بدون داشتن منبع درآمدی و مالی بسیار سخت است. من از حقوق و مزایای بیمه ساختمانی برای تامین هزینه‌های زندگی‌ام استفاده می‌کنم.
ساختمانی که در آن دچار حادثه شدم دارای بیمه بود والان از بیمه حوادث آن   استفاده می‌کنم. اما هرماه مقداری از آن به خاطر مهریه همسرم کم می‌شود. باوجود مشکلاتی که در زندگی دارم بازهم به آینده امیدوارم.

  •   شنیده ایم که برای معلولان دستاوردی نیز داشته اید؟

معلولیت نتوانسته من را از فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی محروم کند. من باتوجه به موقعیت‌هایی که در آن قرار گرفته‌ام سعی کرده‌ام نوآوری و خلاقیتی برای کمک به معلولا ن داشته باشم. طرح‌هایی نیز ارائه داده‌ ام. یکی از طرح‌ و ایده‌ها ساخت وسیله‌ای برای انتقال معلول روی ویلچر و برعکس آن است. این وسیله در حال حاضر به‌صورت دستی کار می‌کند و به دلیل ناتوانی مالی نتوانسته‌ام آن را تکمیل و به برقی تبدیل کنم. از خیران و مسئولان درخواست کمک کردم، اما آنها گفتندکه باید اول طرح را ثبت کنم تا آنها نیز از طرح من حمایت کنند. در شرایط فعلی من توانایی مالی لازم را برای تکمیل طرح‌هایم ندارم و انتظار دارم که از طرح‌های من  حمایت شود. دستگاه متحرکی نیز ساخته‌ام که لپ‌تاپ روی آن قرار می‌گیرد و با توجه به نحوه قرارگیری معلول روی زمین دستگاه لپ‌تاپ را روبه روی معلول قرار می‌دهد.
همچنین به دلیل علاقه زیادی که به ادبیات دارم گاهی اشعاری می‌سرایم و اکنون آنها را جمع‌آوری کرده‌ام که می‌تواند یک مجموعه شود. چشم انتظار حمایت‌های نویسندگان و شاعران و دیگر خیران برای چاپ این اثر هستم تا بتوانم به نوبه خودم خدمتی به ادبیات کشور داشته باشم.

  •  از مشکلاتتان بگویید.

در سال‌های اخیر با پیگیری‌های معلولان و رئیس بهزیستی دیواندره که فردی تلاشگر است مناسب‌سازی‌ خیابان‌ها شروع‌شده است. اما من به‌عنوان یک معلول از اجرای آنها ناراضی هستم، چون بیشتر به‌جای این‌که مناسب‌سازی کنند شیب سازی می‌کنند. تا جایی با ارتفاع بلند می‌بینند شیبی جلو آن درست می‌کنند و می‌گویند مناسب‌سازی شده است. من به مسئولان پیشنهاد می‌کنم خود روی یک ویلچر بنشینند و از جاهایی که مناسب‌سازی شده است عبور کنند تا ببینند که آیا بدون کمک دیگران می‌توانند این کار را انجام دهند؟ ساخت بیشتر این مسیرها نمادین است. مناسب‌سازی یعنی این‌که معلولان بدون کمک از افراد دیگر نیزبتوانند عبور کنند. در دیگر شهرها در پیاده‌روها از یک ردیف موزاییک آجد‌ار برای عبور نابینایان استفاده می‌کنند، اما در دیواندره فقط رنگ موزاییک را تغییر داده‌اند. از طرفی اداره بهزیستی به‌صورت موردی به معلولان کمک می‌کند . قبل از این‌که معلول شوم ۶ میلیون تومان از یکی از بانک‌ها وام گرفتم، اما بعدازاینکه دچارمعلولیت شدم دیگر نتوانستم وام را پرداخت کنم که امیدوارم مسئولان کمکم کنند. ویلچر برقی را نیز خودم خریداری کرده‌ام که هر ۶ ماه یک‌بار ۲۳۰هزار تومان می‌دهم تا برای آن باتری بخرم که برای من سنگین است. سالن ورزشی مخصوص معلولان ضایع نخاعی در دیواندره نیز وجود ندارد که امیدوارم سئانسی از یکی از سالن‌ها را به معلولان اختصاص دهند تا بتوانیم ورزش کنیم.

  •  سخن پایانی…

از مردم خواهش می‌کنم با نگاه ترحم‌آمیز به معلولان نگاه نکنند. مسئولان نیز  برای استخدام معلولان دارای مدرک دانشگاهی اقدام کنند. مطمئن باشید افرادی که توانسته‌اند مقاطع دانشگاهی را به پایان برسانند توانایی کار هم خواهند داشت.

 

شما هم در قسمت نظرات در مورد این مطلب بنویسد بعد از تائید مدیر منتشر خواهد شد