خاطره ای خوش از سفر به دیواندره

ماشین ما که صندوق عقب آن با کش بسته شده بود در اولین جایی که با خانواده ای همکلام شده و با آنها چای خورده بودیم؛ رها شده بود.
حدود دو سه ساعت گذشت و ما بی خبر از ماشین شاهد دهل نوازی و رقص و پایکوبی بودیم؛ که دوست دیگری  ما را دعوت کرد تا بقیه روز را با خانواده آنها سپری کنیم. رفتیم.
حدود ده دقیقه نشستیم و درحالی که چای میخوردیم، نوازندگان دهل و سرنا در ۵۰-۶۰ متری ما شروع کردند به نواختن و مردم را دور خود جمع کردند. چای خورده و پیش از حرکت به طرف محل رقص خواستیم ماشین را آورده و در نزدیکی محل اطراق خانواده ای بیاوریم که تازه با آنها آشنا شده بودیم.
میلاد، برادرِ این دوست پیشنها داد آوردن ماشین به او سپرده شود، سویچ را به او داده و رفتیم به محل رقص و موسیقی.
درحالی که سرگرم تماشای شادی و نشاط بودیم میلاد برگشت و سویچ را پس داد.
مهمانان ایتالیایی ما شاهد پس داده شدن سویچ بودند، که دیدم با حیرت درباره موضوعی صحبت میکنند، از آنها خواستم تا به انگلیسی بگویند تا من هم درجریان باشم.
گفتند: برای ما باور پذیر نیست که شما سویچ ماشین تان را به کسانی سپرده اید که از اشنایی با آنها نیم ساعت نگذشته، و حیرت آورتر از آن این است که آنها سویچ را برگردانده اند…
——-
سرشار از لذت شدیم وقتی شنیدیم آنها درباره موضوعی دچار حیرت میشوند که برای ما کاملا عادی است.
سرشار از شور و شعف شدیم وقتی دیدم ما (ایرانیان) دارایی و ثروتی داریم که دیگران با حسرت به آن نگاه میکنند و با حیرت درباره اش حرف میزنند.

نرگس و خسرو